Toen ik elf jaar geleden zwanger was van onze tweede zoon begon ik een weblog. Om familie en vrienden op de hoogte te houden, maar ook zodat ikzelf alle bijzondere momenten niet zou vergeten. Tien jaar geleden – zoon nummer twee was toen al negen maanden – schreef ik dit:
Het mag! Ik fiets apetrots met maar liefst twee zoontjes, stevig gezadeld, door de stad. De wereld ligt aan onze voeten. Onderweg stappen we af en genieten van een straatkunstenaar die op de stoep met krijt een schilderij van een oude meester namaakt. We vinden het prachtig en werpen vanaf onze fiets een muntstuk toe. We kwebbelen er alle drie op los. De zoontjes proberen elkaars hand vast te pakken. Ik trap stevig door. Tegen de wind. Tegen de tijd.
‘Een bullldooozer! Een hoogwerker! Een ambulance! Een politie!’, hoor ik achter mij vakkundig roepen. Leer mij voertuigen kennen. Ik was er deze week nog getuige van dat Zoon een gigantische hijskraan mocht bedienen omdat hij zo gefascineerd bleef staren naar alles wat er gebeurde op de bouwplaats waar we langskwamen.
Voor Kleine Zoon is de indruk van een fietstochtje al genoeg om in slaap te sukkelen, zijn hoofdje met fietshelmpje leunend op mijn arm. Totaal afgesloten van alle mensen die kijken naar het aandoenlijke tafereeltje.
Thuis parkeren we de fiets en zitten we weer in ons kleine wereldje. Het drinken is nog niet goed en wel gepakt of Zoon is al op het terras met roze stoepkrijt in de weer. De straatkunstenaar himself. Hij strijkt, hij veegt en kijkt erbij alsof zijn leven ervan af hangt. ‘Kijk mama, de zee!’
Inmiddels zijn beide zoons tieners en kwam er nog een dochter bij. Zij is nu een kleuter. Ze crosst zelf op haar fietsje rond en houdt van stoepkrijten.
Het weblog van toen bevindt zich nog ergens diep verstopt op het internet. Ik houd het al jaren niet meer bij.
Sinds een jaar ben ik zzp’er. Na 11 jaar zei ik mijn baan bij het Huis voor de Kunsten Limburg op. Ik vond het tijd voor iets anders en had behoefte aan ruimte na het overlijden van mijn moeder vlak daarvoor.
Het was fijn dat ik als zzp’er meteen voor een paar dagen per week voor VIA ZUID aan de slag kon. Daar doe ik communicatie en marketing en begeleid ik beginnende regisseurs, theatermakers en choreografen onder andere bij het schrijven van PR-teksten en marketingplannen. Het afgelopen jaar deed ik ook wat andere tekst- en interviewopdrachten waar ik erg blij van werd.
De coronatijd legde gelukkig niet al mijn werk stil, maar bood wel de ruimte om aan een eigen website te werken. Samen met Marco, mijn man, die de illustraties maakte. En nu heb ik dus ook weer een weblog. Hoera!